دنيا به پايان يافتن نزديك شده ، نشانه‌هاى آخرت روىآور گرديده ، رونق آن پس از روشنائى به ظلمت گرائيده ، و اهل خويش را از ناراحتى سر پا نگه داشته بود ، بسترش ناهموار و آمادهء زوال و نابودى ، بود ، مدتش پايان مىگرفت و علامتهاى زوالش نزديك مىشد ، اهلش در حال نابودى ، حلقهء زندگى در آن شكسته ، اسبابش از هم گسيخته پرچم - هايش كهنه و پوسيده ، پرده‌هايش دريده ، و عمر طولانى آن به كوتاهى گرائيده بود . ( در اين هنگام ) خداوند وى را ابلاغ كنندهء رسالتش ، افتخار آفرين براى امتش ، باران بهارى براى تشنگان اهل زمانش ، سر بلندى براى پيروانش و مايه شرف براى ياران و انصارش قرار داد . قرآن كريم سپس كتاب آسمانى يعنى قرآن را بر او نازل فرمود : نورى كه خاموشى ندارد ، چراغى كه افروختگى آن زوال نپذيرد ، دريائى كه اعماقش را درك نتوان نمود ، راهى كه گمراهى در آن وجود ندارد ، شعاعى كه روشنى آن تيرگى نگيرد ، فرقان و جدا كننده حق از باطلى كه درخشش دليلش به خاموشى نگرايد ، بنيانى كه اركان آن منهدم نگردد ، بهبودى بخشى كه با وجود آن ، بيماريها وحشت نياورد ، قدرتى كه ياورانش شكست ندارند و حقى كه مددكارانش خذلان نبينند . قرآن معدن ايمان است و مركز آن ، چشمه‌هاى دانش است و درياهاى آن ، منابع عدالت است و غديرهاى آن ، پايه‌هاى اسلام است و بنيان آن ، نهرهاى زلال‌هاى حق است و سرزمينهاى مطمئن آن ، دريائى ! ست كه بهره‌گيران تشنه كام ، آبش را تمام نتوانند كشيد ، و چشمه‌هائى است كه از آن كم نتوانند كرد ، محل برداشت آبى است . . .